Dusiiiak: C.Hoover, T. Fisher- "Never,never"

Cześć kochani!

Niestety wczoraj nie udało mi się dodać tego posta, także robię to dzisiaj. Wiem już, że dobrą decyzją było ograniczenie się do dwóch notek w tygodniu, bo dzięki temu mam więcej czasu dla siebie. Dzisiaj w sumie nie wiedziałam co wybrać i o czym napisać, ale postawiłam na książkową recenzję. Co do jeszcze takich powiedzmy informacyjnych rzeczy, to zastanawiam się czy nie wrócić do robienia niedzielnych inspiracji, czytelnicy, którzy są ze mną dłużej to na pewno wiedzą o co chodzi. Raczej nie pojawiałyby się one co tydzień, ale jednak co jakiś czas mogłabym je dodawać, także to zależy od Was, jeśli chcecie to piszcie w komentarzach. Jeśli chcecie dowiedzieć się więcej o ostatnio przeczytanej przeze mnie książce, to zapraszam niżej i życzę udanego weekendu!

Po przeczytaniu "9 November" obiecałam sobie, że nadrobię nieprzeczytane przeze mnie książki Colleen Hoover, no i zaczęłam to od "Never never". Byłam ogromnie ciekawa, co tym razem zaoferuje mi autorka. Zastanawiałam się również, jak wypadnie w duecie z Tarryn Fisher, której twórczości nie miałam jeszcze okazji poznać.

Otwierasz oczy i... nie wiesz, gdzie jesteś. Wokół jest pełno ludzi, ktoś pospiesznie zbiera książki z podłogi, pomieszczenie, w którym się znajdujesz wygląda jak sala lekcyjna, lecz ty nie masz pojęcia, dlaczego tam jesteś. Nie wiesz też kim są ludzie, którzy cię otaczają, a po chwili uświadamiasz sobie, że nie wiesz kim ty jesteś. Nie pamiętasz nawet swojego imienia.

To właśnie przydarzyło się Charlie. Dziewczyna nie pamięta nic z tego, co dzieło się przed momentem ocknięcia w klasie. Wkrótce okazuje się, że to samo przydarzyło się jej chłopakowi Silasowi i razem próbują zrozumieć, co się dzieje.

Przyznam, że bardzo spodobał mi się pomysł na rozpoczęcie powieści, czytelnik zostaje wrzucony na głęboką wodę i tak samo jak bohaterowie nie wie, co się im przytrafiło. Taki początek od razu intryguje odbiorcę, który chce poznać prawdę i choćby ze względu na tę zagadkę nie jest w stanie odłożyć książki.

Oprócz interesującej fabuły mamy tu też nietuzinkowych bohaterów. Sami nie pamiętają kim są, jacy są. Próbują poznać prawdę o sobie samych rozmawiając z przyjaciółmi i rodziną, których tak na dobrą sprawę przecież nie pamiętają. Poznając niektóre swoje cechy są przerażeni tym, jacy byli, jak traktowali innych i siebie nawzajem.

Poza dwójką głównych bohaterów poznajemy kilka osób, które pojawiają się w ich życiu. Niektórych poznajemy bliżej, lecz są też postacie, które chciałabym poznać nieco lepiej, zwłaszcza, że odgrywają dość kluczową rolę w całej tej historii.

Na to, że cała książka była tak ciekawa, oczekiwałam bardziej spektakularnego zakończenia, lecz nie mówię, że było ono złe. Niosło ono swoje przesłanie i było powiązane z całą fabułą, także nie jest źle. Sama książka niesie też za sobą swego rodzaju przesłanie i wskazówki, zwłaszcza dla tych czytelników, którzy tak jak bohaterowie przeżywają swoje pierwsze miłości, dojrzewają i w całym tym pędzącym świecie próbują znaleźć swoje miejsce.

Książka mi się podobała, może nie była doskonała, ale sam pomysł na fabułę przypadł mi do gustu. Czytałam z zapartym tchem, nie potrafiłam się oderwać, naprawdę mnie zaintrygowała.